۱۳۸٤/٧/٤

 

ياهو

دوباره عاشقی‌ام را...

                      ميان اينهمه مردارهای لامذهب           فقط منم که نشستم تب غزل برلب

      آهای حادثه‌ی سرخ عاشقی مگريز!       بيا مرا به جنون شبانه‌ات بطلب!

                 منم که وسوسه‌ات را سروده‌ام هرروز     تويی که تا خود ِ مرگم کشيده‌ای هرشب

        مرا به درد به طوفان به زخم دعوت کن!          به جشنواره‌ی آتش به جشنواره‌ی تب

                         دوباره شاعری از دست رفت نازل شو!       و وعده کن غزلی را برای فرداشب

    تلنگری که به در می‌خورد: قدم برچشم    دوباره گم شده راهت؟ خوش آمدی٬ چه عجب؟!

                      دوباره عاشقی‌ام را غزل به گريه نشست    و باز شاعری از دست می‌رود امشب!

                                                                                                           نام شاعر محفوظ!!!

   ببين! می‌دونم قرار نبود اينو اينجا بنويسم٬ گفته بودی ننويس٬ ولی چی کار کنم؟ چند روزه يا بهتره بگم چند شبه که داره  هی توی سرم چرخ ميخوره... هم اين و هم اون يکی غزلت٬ يادته؟:

    خدا پنهان شده پشت ”الهی يا الهی‌“ها      و پيدا کردنش سخت است لای اين سياهی‌ها

    جهنم در جهنم گرُ گرفتـــــه چشمهام اما        خدا سرگرم درياهاست يا مشغول ماهی‌ها!...

    شتک زد چشمه بر چشمم گمان کردم شگون دارد  

                                                                  بگو نيرنگ ابليس است اين هم گاهگاهی٬ ها؟...

    تماشا می‌کنی اين سنگ را و ساکتی اما     تماشا دارد آری مسخ ما ــ ما اشتباهی‌ها! ــ...

   هنوز هروقت اون جزوه‌ی قديمی روش تحقيق‌م رو باز می‌کنم اين‌ها با خط خودت جلوی چشمم مياد و اون دوبيت مولانا که نوشته بودی برام:

        خود حال دلی بود پريشان‌تر از اين      يا حادثه‌ای بی سروسامان‌تر از اين

         اندر عالم که ديد محنت زده ای         سرگشته‌ی روزگــــار حيران‌تر از اين

   نمی‌دونم... به هر حال بی‌اجازه نوشتم... امشب که حالم خيلی خراب بود٬ از همون حال‌ها که می‌دونی. امشب که دلم غزل می‌خواست٬ مثل ديشب و مثل خيلی از شب‌های ديگه... به هر حال اگه برگشتم تا دلت بخواد می‌تونی دعوام کنی البته اگه...

***

  فردا مثلآ دارم ميرم سفر.از اون سفرها که نه کسی به بدرقه‌ات مياد و نه سفربخيری ميشنوی؛ دوسه روزی می‌ری کنار دريا و کوه و جنگل و... قراره که بهت خوش بگذره‌ ــ لابد! ــ بعد...هيچی ديگه٬ همين!...برمی‌گردی و ميايی بدون اينکه کسی منتظرت بوده باشه و به استقبالت بياد...

     حالا باز اينجا نشسته‌ام بيخودی و هذيون ميگم. از اينجا هم برم احتمالآ تا سحر لابه‌لای اين کاغذها و کتاب‌ها می‌چرخم و دلم می‌خواد که يکی غزل بخونه...تا سحر...تا سحر...باور کن فقط دلم خواست... و دلم خواست که...که...بگم: دوستت دارم. همين!             


:: لينک || ٢:٤۱ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG