۱۳۸٤/٧/۳٠

 

ياهو

نگو بزرگ شدم...!

      دلم تنگه برای گريه كردن

                              كجاست مادر؟... كجاست گهواره‌ی من؟

         همون گهواره‌ای كه خاطرم نيست

                                                     همون امنيّت حقيقی و راست

                                                        هميشه دختر فقير و می‌خواست

         همون شهری كه قدّ ِ خود ِ من بود

         نه ترس سايه بود نه وحشت بادآغوش...

               نه من گم می‌شدم

                                               نه يك كبـــــــــــــــــــــوتر!

...

       نگو بزرگ شدم

                       نگو كه تلخه!

            نگو   گريه ديگـــــــــــــــه به من نمی‌آد

      بيا منو ببـــــــــــــر

                      نوازشم كن!

           دلم آغـــــــوش ِ بی‌دغدغه می‌خواد!

   تُو اين بستر پاييزی مسموم

             كه هرچی نفس سبز  ِ ٬ بريده

                     نمی‌دونه كسی چه سخته موندن مثه برگ

                                                                      رو يه شاخه‌ی تكيده

                                     دلم تنگه برای گريه كردن...

     ***

  ...حالا همين مقنعه‌ی خيس به يادم می‌آورد كه هزارسال است تو را نديده‌ام انگار... باد عطر تنت را با خودش می‌برد... و هوای گريه می‌آورد باز... در انتظار صدايی كه می‌گويد: دست‌هايت را دوست می‌دارم...

 ***

   ::  فکر کن آدم تمام شب اشک بريزه و به اين فکر کنه که تنها دلش آغوش يه نفر رو می‌خواد و فقط يه نفر هست که ميشه آروم گرفت تو بغلش و ميشه تمام غم‌های عالمو روی شونه‌هاش باريد و سبک سر بلند کرد...

                                            از اين دنيا ولی خيــــــــلی بزرگتر

         همون جايی كه شاهزاده‌ی قصّه


:: لينک || ۱:٥۳ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG