۱۳۸۳/٧/۱٦

روزگاری من و دل ...

                                                                ياهو

             گاهی وقتها فکر ميکنم اين دنيای مجازی چقدر شگفت آوراست(البته در سطح تواناييهای انسان). می آيی، مينشينی ،هر چه دلت ميخواهد ميگويی و ميدانی که مخاطب خود را داری . مخاطبی که اورا ميشناسی و نميشناسی، با او حرف ميزنی و نميزنی. بدون تظاهر، بدون ريا، بدون دغدغه (البته تقريبآ!) ... چقدر آدمهای شبيه خودت ميبينی، چقدر آدمهايی که امکان يافتنشان در دنيای واقعی خيلی کم است . آنوقت است که ميبينی تجربه های انسانی چقدر مشترک است دردهای انسانی هم ...( ياد فيلم درد مشترک افتادم)... و انسان طوری آفريده شده که اگر بداند در تحمل دردی تنها نيست بيشتر صبوری ميکند. حکايت عشق و فراق و ... هم که قدمتی به اندازه تاريخ بشر دارد،

                « مگر نه اينکه ميل به جاودانگی عشق

                                                    حّوا را

                                                        به خوردن سيب وسوسه کرد.»

              راستش من امشب ميخواستم مطلب ديگری بنويسم اما به خانه دوستی سر زده بودم و نوشته او حال و هوايم را کمی پاييزی کرد. البته او مقصر نيست ، چرا که حرف دل خودش را ميزند. اين« دل ناماندگار بی درمان»* من است که با هر نوای آشنايی ياد پاييزان گذشته اش ميکند. نه!... اشتباه نکن دوست من! برای آنچه رفته است اشک نميريزم... يعنی از تو چه پنهان ديگر اشکی ندارم که بريزم... اما انکار نميکنم که مثل همه آنهايی که يک روز عشق ورزيده اند (که چه بسيارند به ظاهر وچه اندک اند به واقع) هر هوا پاييزی و هر چشم بارانی، « يادايامی که ...» را در دلم زنده ميکند. هر کلامی که از آن بوی آن شراب کهنه بيايد مستم ميکند. يادم ميايد که: روزگاری من و دل ساکن کويی بوديم**...

          شعر زيبايی نوشته بود و دلم ...  . به يادم آورد شعری را که برای هيچکس نخوانده بودم مثل خيلی از نوشته های ديگر:

          من شانه هايم شکسته از بار چشم انتظاری

                                              در کوله بارت خدايا! ديگربرايم چه داری؟

          مانند بختک نشسته برسينه روزهايم

                                             تنديس دلواپسی ها با يک بغل بی قراری

          گيسوی خورشيد دردست مهتاب گويان گذشته است 

                                                            از کوچه خوابهايم يک هيئت سوگواری

         آيينه از آسمان ريخت يک تکه هم سهم من شد

                                              يک تکه تنها همين شد از عکس تو يادگاری

          ای روح آتش قبيله! آخرنگفتی که بايد

                                             بی شانه های نجيبش تا فصل چندم بباری؟! 

                                                                  * * *

         اين روزها که به گذشته فکر ميکنم البته دلم ميگيرد، البته آن مکانها آن کوچه ها و خيابانها دلم را زخمه ميزند ... اما نوايی که از آن برميخيزد نوای حسرت نيست . نوای دلتنگی است چرا که:

         «... کسی که عشق رهايش ميکند بودنی است که نميداند چگونه بايد باشد...***»

        دوست ناديده من ! نسيم دلنواز عشق آنگاه که به طوفان بدل ميشود و گمان ميکنی که همه زندگيت را در هم خواهد پيچيد... وقتی که فکر ميکنی همه هستی در لحظه ای خلاصه شده و تو آن لحظه را از دست داده ای ... بدان که اين طوفان ... اين گردبادی که توفندگی اش رشته های دل را پاره پاره ميکند، سرآغازفصلی ديگر است که در حقيقت گوهرها و دانه های نهفته جان تو را آشکار خواهد کرد...

          اين مطلب را هم باز برای تو مينويسم. حکايتی است که به تازگی خواندم گرچه جديد نيست اما روايتی ديگر است:

             روزی يکی از پيران طريقت شاگردی را ديد که غمگين نشسته دليل را پرسيد از بی وفايی معشوق گفت.  پير « با تبسم گفت: اما عشق تو به دخترک چه ربطی به او دارد !؟ شاگرد با حيرت گفت : ولی اگر او نبود اين عشق و شور و هيجان هم در وجود من نبود . شيوانا با لبخند گفت: چه کسی چنين گفته است . تو اهل دل و عشق ورزيدن هستی و به همين دليل آتش عشق و شوريدگی دل تو را هدف قرار داده است.اين ربطی به دخترک ندارد. هرکس ديگر هم جای دختر بود تو اين آتش عشق را به سمت او ميفرستادی . بگذار دخترک برود! اين عشق را به سوی دختر ديگری بفرست. مهم اين است که شعله اين عشق را در دلت خاموش نکنی . معشوق فرقی نميکند چه کسی باشد . دخترک اگر رفت با رفتنش پيغام داد که لياقت اين آتش ارزشمند را ندارد.چه بهتر ! بگذار او برود تا صاحب واقعی اين شور و هيجان فرصت جلوه گری و ظهور پيدا کند! به همين سادگی!****

            دلم نميخواهد ناراحتت کنم . خودم هم وقتی اين مطلب را خواندم خيلی فکر کردم و البته ديدم حق با اوست قضيه به همين سادگی است! من هم امروز همين حرف را ميزنم ... اما ميدانی چند سال طول کشيد تا به اينجا رسيدم؟!

            گويند سنگ لعل شود در مقام صبر    آری شود وليک به خون جگر شود

                                                    ...

          * سيد علی صالحی

          ** وحشی بافقی

         *** دکتر شريعتی

‌‌‌‌‌‌        **** مجله موفقيت ش ۷۳  

           

       

 

    

 

       


:: لينک || ٢:٥٢ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG