۱۳۸۳/۱۱/٦

 

ياهو

بيت و غزل و شعر مرا آب ببرد   رختی که نداشتيم سيلاب ببرد

نيک و بد زهد و پارسايی را هم   مهتاب بداد و باز مهتاب ببرد*

مهتاب

   دوباره امشب ماه کامل ميشود. نگاه کن ! من دارم تو را تماشا ميکنم. همه جا هستی. نه فقط در نشانی هايی که از بودن گاه و بيگاه تو دارم ـ و امشب مثل همه ی شبهای ديگر ٬ وقتی که همه خواب اند و همه جا ساکتِ ساکت ميشود ٬ آنها را دور و برم ميچينم و تماشايشان ميکنم ـ نشانه هايی از همان لحظه هايی که نمی دانم چگونه ميگذرند و مرا به کجاها می برند٬ در همه جا هستی٬ با من . می دانی ٬ هيچوقت نپرسيدم چرا؟ از همان وقتی که آمدی ـ گفته ام که چطور آمدی ـ هيچوقت نپرسيدم چرا آمدی . يادت هست ؟ گفتم: تو کی هستی ؟ از کجا آمده ای ٬ که اينطور با هستی من يکی شده ای؟ لبخند زدی و گفتی : من اصلآ نميدانم تو کِی آمده ای ؟! هيچوقت نخواستم بدانم چرا آمده ای ٬ که بايد می آمدی انگار ٬ که بايد میديدمت ٬ بايد مرا از چلّه هايم بيرون ميکشيدی و ميگفتی حالا تماشا کن ٬ که تو تمام سهم من از آسمان ٬ از عشق و از خدا بودی ؛ که آخر اگر نمی آمدی ٬ روز محشر حق گِله از او  را داشتم و حالا ... انگار ديگر٬ تنها مونس سالهای پرهيز و تنهايی هايم با من بی حساب شده است . 

     ... آن شب که ماه کامل بود ٬ مرا تا کجا بردی ؟ نمی دانی ٬نمی دانی . هنوز که هنوز است فکر می کنم : ای يار٬ ای يگانه ترين يار ! آن شراب مگر چند ساله بود؟**آن شب که همه ی جان مرا به آتش کشيدی ... آخر قرارمان اين نبود . من اينجا با يک دنيا حرف که روی سينه ام بار شده و دارد نفسم را می بُرد٬ تنها بمانم و تو ... قرارمان به تنها سوختن نبود. آمده بودم که با تو بسوزم اما حالا ... می دانم که از ياد آوری اش به هر دليلی دوری ميکنی ٬ ولی من آن شب حاضر بودم باقی عمرم را بدهم و پروانه ی تو باشم  و حالا هم٬ حالا هم. کاش اينقدر غريبی نميکردی. گفتی: همه غريب اند. اما اگر تو ...

       ببين نازنين ! قرارمان اين نبود.حالا اين ماه پشت اينهمه ابر سياه پنهان شده و من ميترسم. کاش ميشد دوباره بيايی ٬ بنشينی اينجا ٬ روبروی من ٬ دستم را بگيری و در ميان آتش برقصانی ام؛ تا دوباره ببينی که سيلاب اشکهای من چطور با شعله های سرکش بالهای تو ... نه ٬ ديگر نميگويم. تو هم در عوض بگو که می آيی ٬ تا ماه دوباره کامل شود ٬ تا اين مثنویِ نا تمام تمام شود٬ تمامش کنی تمام ... تمام .

                                          چه کردی تو ای عشق ناديده٬ با روح من ؟  

                                          که ميجوشد آتش زچشمان مجروح من ؟

                                          چه کرد آن سکوت غريبانه ات با دلم ؟

                                           چه رفت از نگاه تب آلوده ات تا دلم ؟ 

     من از سرزمين عطشناک تب آمدم

      به دنبال آيينـــه همپای شب آمدم

     هبوطی چنين بی سبب درخيالم نبود

     کبــــــــوتر شدن آرزوی محالم نبود...

                                           سکوت آمدو روی خواب دلم بار شد

                                            تمام زمين پشت پلک من آوار شد...

                                            تو دريای آتش ... که در ناکجـــــا ديدمت

                                           نصيبم عطش شد ولی هرچه نوشيدمت

    بگو ! ای عطينـــاک کوثر در آيينه ات

    تراويده عطر الم نشرح از سينه ات

   مگر مثنوی های چشم تو خوابم نکرد؟

   غزلخنده های تو مست و خرابم نکرد؟...

                                           بيا ! کور شد نطق من بس که ناحق زدم

                                           به نا حق دم از آيه های اناالحق زدم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

  * مولانا / ** فروغ

                                       

                                                  

 


:: لينک || ۳:٠٠ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG