۱۳۸۳/۱٢/٢٥

بگو ...

يا هو

      آن که هلاک من همی خواهد و من سلامتش

                                        هر چه کند

                                                     به شاهدی

                                                               کس نکند ملامتش

    باغ تفّرج است و بس ميوه نميدهد به کس

                                       جز به نظر نميرسد سيب ِ درخت قامتش*

   داروی دل نميکنم کانکه مريض عشق شد

                                          هيچ دوا نياورد باز ٬ به اســــــتقامتش

   هر که فدا نميکند دنيی و دين و مال و سر

                                         گو غم نيکوان مخور تا نخوری ندامتش

   جنگ نميکنم اگر دست به تيغ می بَرد

                                        بلکه به خون مطالبت هم نکنم قيامتش

  کاش که در قيامتش بار دگر بديدمی

                                        کانچه گناه او بود من بکشــم غرامتش

   هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دل

                                         گوش مدار سعديا بر خبر ســـلامتش

   ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* يادش به خير معصومه٬ هر وقت اين غزل  را ميخواند ٬ به اين بيت که ميرسيد ميگفت :  سعدی اين بيت رو برای تو گفته !  من باشم و ببينم تو يه روز عاشق ميشی. ميخنديدم و ميگفتم : چرا نفرين ميکنی ؟! ميخنديد و ميگفت : عاشق شدن تو تماشاييه ! . حق با او بود . حالا کجاست که ببيند ؟ تماشا کند . شاعری گفته بود : کار جنون ما به تماشا کشيده است    يعنی تو هم بيا که تماشای ما کنی !

   ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    ميگه: به خدا ميگم اين دختره بالاخره چی ميخواد؟ مقام رضا ميخواد ٬ « تو » ميخواد ٬ شمع ميخواد ؟ چی ميخواد؟. لبم به نيم لبخندی باز ميشه ٬ ميخوام بگم :  هيچی ٬ ديگه برای خودش هيچی نميخواد . همون پريشب بهش گفته ٬ گفته :

     ببين ! اين آخرين باريه که اومدم و برای خودم چيزی خواستم. تو خودت خوب ميدونی که خيلی وقته اين دستها برای خودم بلند نشده ٬ بعد از اين هم نميخوام که بشه. همين يه امشب ... حرفهامو زدم. ديگه خودت ميدونی . ميدونم چيزی که ميخوام کم نيست ٬ از تسليم به رضا رسيدن ... اما از تو ميخوام ... حرف خودم  رو  زدم . حالا به دستهام نگاه کن ... ديگه من نيست ...  ببين ! صدای اذان مياد ٬ اگه " به قول او : چشمهای تو آن همه حادثه را از نگاههای خيس من انکار کنند "٬ اگه همه ی قول و قرار هامون رو کنار بذاری ٬ اگه اين دستها رو که بارها و بارها گرفتی و به آسمون گره زدی رها کنی ٬ اگه ... نگاه کن به دستهام ٬ نگاه کن! ...  نگاه کن به چشمهام ! ...ميتونی بگی نه ؟! آره ميتونی؟! ... باشه قبول ! مثل هميشه ٬ نه؟... غرامت ميخوای٬ نه؟ بايد بهاء بدم ٬ نه؟... باشه قبول کردم . اين چشمهای من ٬ قبوله؟... بگو چقدر ؟... چقدر بارون ؟...  بگو ديگه ! ببين ! فرصتی نيست ٬ صدای اذان مياد ... بگو ... بگو چقدر ؟ ... 

  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   ميگه : تو حالا مجبوری اينهمه مقام بياری؟!. لبخند ميزنم و ميگم : رشته ای بر گردنم افکنده دوست   ميکشد آنجا که خاطر خواه اوست . يکی گفته بود : شب شراب نيرزد به بامداد خمار ٬ اما من به قول سعدی:  همه عمر برندارم سر از اين خمار مستی ...

   و حافظ که: هر چه او ريخت به پيمانه ی ما نوشيديم   اگر از خمر بهشت است و اگر باده ی مست ...

   و قيصر که :

        دل بسته ام بر باد! بر هر چه باداباد !

                                           مجنون تر از ليلی ... شيرين تر از فرهاد ...

 

                                          

 

                                                                     


:: لينک || ۱:۳۳ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG