۱۳۸٤/۱/۱۸

شكسته خواند ...

ياهو

شهيد آويني

   هنر آن است كه بميری پيش از آن كه بميرانندت ؛ و مبداء و منشاء حيات آنانند كه چنين مرده اند.

                                                                          شهيد سيّد مرتضی آوينی

    شكسته خواند نيمه شب برادرم دو گانه را

     سپيده زد ٬ چه ميكنم نماز جوكيانه را ؟                 بهل فريضه را بهل ! به شيخ ِ شب نمازكن

                                                                          چه حاجتم  روا شد از  نماز  ِشب درازكن؟

     رهين چاه رستــــم ام ز ننگ جاه زال ها

    سپيده زد چه می كنم در آسياب سال ها ؟           نرفت كاری از غنا كه كار فاقه می كند

                                                                        بهل بگندد آب ها ! نمك افاقه می كند

     الا به دام آرزو ٬‌ نه مُردی و نه زيســــــتی

   به كام زندگی مپو ٬ كجاست خنگ ِ نيستي؟           الا كجاست اسب من كه بشكنم مدار را؟

                                                                         به آب نيســـــــتی زنم ٬  بر افكنم گدار را

   گريوه ماند و اهرمن ٬ الا كجاست رخش من؟

  نهيب آذرخش من٬  درفش من٬  درخش من ...        چرا به نام آب و نان نشاط خون نمی كنی ؟

                                                                        فتاد ليلی از نفس چرا جنون نمی كنی ؟...

  زمانه رفت و سالها ٬ سخط نشد رضا تو را

  مگر به عيد خون كشد عزای مرتضی تو را...            غريو رعد و رود را دو صبحـــــــــدم ترانه كن

                                                                       دوشب ٬ دوشب ٬ همين دوشب از آرزو كرانه كن

  به راه صبح تا سحر شبی دو چشم تر بنه

  اگر كه خوابت آرزو ٬ به راه سيل سر بنه ...                مرا بهل ! اگر به غم دريغ او نمی كنم

                                                                         برای گريه اقتدا به تيغ او نمی كنم...

   حديث آب و نان بهل ! اسير وهم و شكّ نی ام

  تو پای بست بركه ای ٬ مرا بهل ! كه وَك نی ام          كسی بر آب زندگی نمرده از تبـــــــار من

                                                                        به خضر تشنه می رسد نژاد شعله خوار من

   حضور قهر بی غشم ز ياد اگر نمی روم

   چو هيمه وقف آتشم  ٬ به باد اگر نمی روم...          خيال صيحه می پزد در آستين ٬ پسند من

                                                                        خمار شيهه می برد بر آستان ٬ سمند من

  به شب مجّره می چكد٬  طرب ز ميغ جوشنم

  سپيده عشوه می دهد ٬ طلوع تيغ روشنم ...           نرفت كاری از غنا كه كار فاقه ميكند

                                                                          بهل بگندد آب ها ! نمك افاقه ميكند

  شكسته خواند نيمه شب برادرم دوگانه را

  سپيـــده زد ٬ چه ميكنم نماز جوكيانه را ؟                رهين چاه رستم ام ٬ زننگ جاه زال ها

                                                                        سپيده زد چه ميكنم در آسياب سال ها ؟

                                                                                                                       علی معلم

  

  


:: لينک || ۱:٢۳ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG