۱۳۸٤/۳/۱٠

 

ياهو

عشق ، شيرين ترين ِ سرنوشت هاست ...

   ... فبرغم جميع حرائقه     

                        و برغم جميع سوابقه    

                                              و برغم الحزن السّاکن فينا ليل و نهار

                                                                            و برغم الرّيح و برغم جوّ الماطر و الاعصار

                                                 الحّب سيبقی يا ولدی

                                                                      احلی الاقدار  يا ولدی ... *

    ... و ای کاش می دانستی چقدر فرصتمان کم است ٬ چقـــــــــــدر کم است ... من باشم يا نباشم ... تو باشی يا نباشی ...  عشق ٬  جاويد خواهد ماند ...

    عيناک ... آخر ما تبقّی من تراث العشق

                                آخر ما تبقّی من مکاتيب الغرام

                                                              و يداک ... آخر دفترين من الحرير

                                                                          سجّلت احلی ما لدیّ من الکلام ...**

***

     برايم فال گرفته بود :

              گلعذاری ز گلســــــتان جهان ما را بس              زين چمن سايه ی آن سرو روان ما را بس

              يار با ماست چه حاجت که زيادت طلبيم          دولت صحبت آن مونــــس جان ما را بس ...

     ... گفتم : مدتهاست که ديگه سعی نميکنم چرا يی بعضی از اتفافات دور و برم رو بفهمم. انگار هر اتفاقی که ميفته بايد اينجوری ميفتاده . اين شامل آدمها هم ميشه ... گفت : بعضی ها ميگن اين جبره ٬ آره شايد ... اما مگه غير از اينه که اوج عرفان هم به فنا شدن در خدا و محو شدن در خواسته ی او ميرسه ؟ ... گاه فکر ميکنم دنيا چقدر کوچيک شده ! گفتم : يا شايد هم ... گفت : بله ٬ شايد هم آدمها بزرگ شدن . گفتم : آدمها ... اين حديث نبوی (ص) رو شنيديد که :

              انّ الارواح جنود مجنّده ، فما تعارف منها ائتلف ؛ و ما تناکر منها اختلف

             جانهای آدميان چونان سپاهيان دسته دسته شده اند ٬ پس جانهای آشنا به يکديگر انس ميگيرند و جانهای نا آشنا از هم دوری ميکنند .

***

     خدا خيرت بدهد ! تمام آن شب و روز بعدش را به تو [ هم ! ] فکر کردم ؛ و به اين قصه که هنوز چقدر نامکّرر است ؛ و چقدر دلم خواست بهتر از آن می توانستم حرف بزنم و بشنوم . و ای کاش کمی از بار دلت را روی آن نيمکت جا گذاشته باشی ٬ تويی که قرار بود بيايی گريه کنی ! اما خنديدی مثل هميشه ـ لابد ! ـ ... و گفتم  يادت باشد : مرد بايد که در کشاکش دهر / سنگ ريزه ! ( قديما ميگفتن سنگ زيرين ) آسيا باشد . حالا هم میخواهم بدانی اگرچه به جای تو نيستم ٬ نبودم و نميتوانم باشم ٬ اما گمان ميکنم جنس خنده هايت را ميشناسم ٬ سکوت هايت را و حرفهايت را ؛ ...  باز هم فراموش نکن  :

       آدم به جرم خوردن گندم / با حّوا / شد رانده از بهشت/ اما چه غم / حّوا خودش بهشت است ! ***

    ... و من فکر می کنم چقدر دوست خوب ٬ خوب است .

    ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    *... و با وجود تمامی سوختن هايش / و با وجود تمامی پيامد هايش / و با وجود اندوهی که ماندگار است در ما شب و روز / و با وجود گردباد و هوای بارانی ٬ به زندگی سوگند / عشق برجای می ماند فرزندم / عشق شيرين ترين ِ سرنوشت هاست فرزندم ... فالگير ـ نزار قبانی ـ ترجمه محمود شاهرخی - با کمی تغيير

   ** چشمانت ... آخرين بازمانده ميراث عشق / آخرين دست نوشته ی شور و دلدادگی بود / و دستانت ...  واپسين برگهای دفتری از حرير / که شيرين تر از هر کلام خواندمشان ... . ترجمه ای آزاد از  آخرين گنجشکی که از غرناطه بيرون ميرود ـ نزار قبانی .

   *** عمران صلاحی           


:: لينک || ٢:۱۱ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG