۱۳۸٤/٥/۳٠

 

ياهو

آسمان ِ من ماه...

   ...اين پا و آن پا می‌كنی كه بروی و می‌خواهم كه بخوانی... غزل بخوانی... شايد لحظه‌ای بيشتر... شايد... لحظه‌ای... بيشتر... و سهم من از اين لحظه‌ها... كه هستی در كنارم و ... نيستی... نيستی با من... و فكر می‌كنی كه نمی‌دانم... و نفسم كه تنگ ميشود... نمی‌بينی... و بغض سنگين گلوگيرم را... كه دارد خفه‌ام می‌كند... و اين درد... و تا سحر چشم بر هم نگذاشتنم را... كنار اين پنجره... كه رو به هيچ باز می شود... و ماه‌ی را كه چشم دوخته‌ام بر آن... تا خود سحر...تا خود سحر... (برايم فال گرفتی يادت هست؟:دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند...)

   ...سكوت... سكوت... سكوت...و لبخند می‌زنم كه:برو؛ و فكر ميكنم كه تو اصلآ با من بوده‌ای كه حالا بروی؟!... نمی‌خواهم باز نمازت قضا شود به خاطر بودن ِ من...هه! چه بودنی؟!... كه هيچوقت نبوده انگار...هيچ وقت...هيچ وقت...

  ...نفسم ديگر بالا نمی‌آيد... نمی‌دانم اين شعر را كجا شنيده‌ام:از شروع گريه می‌ترسم تو اما راحتی... گريه... گريه... نترسيده بودم چرا وقتی كه اشكهايم سرانگشتهای نازنينت را سوزاند؟...راستی حالا برای تو چه فرق می‌كند؟...هيچ...هيچ...

   فروغ...فروغ...:به ايوان می‌روم و انگشتانم را٬ بر پوست كشيده‌ی شب می‌كشم٬ چراغ‌های رابطه تاريكند٬ چراغ‌های رابطه تاريكند٬ كسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد كرد٬ كسی مرا... چراغ‌های رابطه تاريكند... و يادم ميايد كه ديشب در ايوان ايستاده بودم به هوای تو... و زمزمه كه:كی اشكهاتو پاك ميكنه شبا كه غصه داری؟...

ماه...ماه...ماه...

    ... زل ميزنم به اين آسمانی كه چقدر سنگين شده است انگار... و نگاه می‌كند به من... به خنده‌هايی كه پشت آنها... و ماه‌ی كه هذيانهای شبانه‌ی مرا می‌شنود... تماشا می‌كندجنونی را كه مثل خون در رگهايم می‌طپد...عشقی كه... نه دست‌ی دارد برای پاك كردن اشكهايم... نه دل‌ی برای دوست داشتنم...تنها نگاه می‌كند و من... ميخوانم:

   نه بسته‌ام به كس دل نه بسته كس به من دل       چو تخته‌پاره بر موج رها رها رها :من

    زمن هر آنكه او دور شــــــده به سينه نزديك           به من هر آنكه نزديك از آن جدا جدا:من

    نه چشم دل به سويی نه باده در سبويی             كه تر كنم گلويی به ياد آشـــــــــــنا من

    ستــــــــــــاره‌ها نهفته است در آسمان ابری           دلم گرفته ای دوست! هوای گريه با من*

    ...هنوز تازه رسيده‌ام... كاش رفته بودم...هنوز كه خنكای چشمه و لطافت مه با من است... هنوز كه هوای جنگل در سرم... هوای جنگل... كاش عاشق رفته بودم...كاش برنگشته بودم...كاش لال شده بودم...كور...كاش رفته بودم... كاش برنگشته بودم...كاش نبودم...

   آن وقت تو ميتوانستی به آسودگی و خيالی راحت زمانی ديگر٬ شبی را به ياد بياوری كه برايت خواندم:

     آنكه می‌گويد دوستت دارد

                    دل‌اندوهگين شبی است

                                             كه مهتابش را می‌جويد

                                                                ای كاش عشق را

                                                                               زبان سخن بود...**

 ... و دلم بخواهد رو به اين آسمان ساكت و سنگين و سياه با آن ماه‌‌اش... ماه كامل‌اش... داد بزنم:

     تمام بار هستی را

                      تنها به عشق

                                         يارای كشيدنم بود

                                                                      و حالا...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 * سيمين بهبها نی ** شاملو


:: لينک || ٢:٢٧ ‎ق.ظ ::


پيام‌های ديگران  پيام هاي ديگران ()

 
 

Powered by: PERSIANBLOG