ياهو

 

نازم به خورشيدی كه در شام غريبان        قرآن به لب بر نيزه‌ها با ماه می‌رفت

حتی سر بی‌پيــــــــــكر غرقاب خونش      يك نيزه بالاتر  زدشمن راه می‌رفت*

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

السلام عليك يا اباعبدالله 

 (۱۲)

               گودال قتلــــگاه پر از بوی سيب بود                تنهاتر از مسيح٬ كسی برصليب بود

               سرها رسيد از پی هم مثل سيب سرخ         اول سری كه رفت به كوفه حبيب بود!

               مولا نوشته بود: بيا اي حبيب ما!                  تنها همين چقدر پيامش غريب بود

               مولا نوشته بود:بيا! دير می‌شود                   آخر حبيب را ز شهــــادت نصيب بود

               مكتوب می‌رسيد فراوان ولی دريغ                 خطش تمام كوفی و مهرش فريب بود

               اما حبيب رنگ خدا داشت نامه‌اش                اما حبيب جوهرش«امن يجيب» بود

يك دشت سيب سرخ به چيدن رسيده بود

باغ شهادتش به رسيــــــــــدن رسيده بود

(۱۳)

              تو پيش روی و پشت سرت آفتاب و ماه         آن يوسفی كه تشنه برون آمدی زچاه

              جسم تو در عراق و سرت رهسپار شام        برگشته‌ايی و می‌نگری سوی قتلگاه

              امشب شبی‌ست از همه شب‌ها سياه‌تر     تنهاتر از هميشه‌ام ای شاه بی‌سپاه!

              با طعن نيزه‌ها  به اسيری نمی‌رويم             تنها اسير چشم شماييم٬ يك نگاه!

              امشب به نوحه‌خوانی‌ات از هوش رفته‌ام       از تار وای ‌وای‌م و از پود آه‌آه 

              بگذار شام جامه‌ی شادی به تن كند             شب با غم تو كرده به تن جامه‌ی سياه

بگذار آبی از عطشت نوشد آفتاب

پيراهن غـــــريب تو را پوشد آفتاب

(۱۴)

              قربان آن نی‌يی كه دمندش سحر مدام         قربان آن می‌يی كه دهندش علی‌الدوام

              قربان آن پری كه رساند تو را به عرش           قربان آن سری كه سجودش شود قيام

       هنگامه‌ی برون‌شدن از خويش چون حسين    راهی برو كه بگذرد از مسجدالحرام

              اين خطی از حكايت مستان كربلاست:         ساقی فتاد٬ باده نگون شد٬ شكست جام

              تسبيح گريه بود و مصيبت دو چشم ما          يك الامان ز كوفه و صد الامان ز شــــــام

              اشكم تمام گشت و نشد گريه‌ام خموش       مجلس به سر رسيد و نشد روضه‌ام تمام

با كاروان نيـــــــــزه به دنبال ميیروم

در منزل نخست تو از حال می‌روم**

***

    ... بزرگتر كه شدم تاسوعا و عاشورا علاوه بر همه‌چيز تعطيلاتی بود كه مرا به خانه‌ی مادربزرگ می‌كشاند. او كه صبح‌های عاشورا بارها ديده‌بودم وقتی كه فكر می‌كرد ما هنوز خوابيم٬ كنار سماور آرام‌آرام براي دلش نوحه‌های تركی ـــ كه از كودكی يادش مانده‌بود لابد ــ می‌خواند و به پهنای صورت سفيد قشنگش اشك ‌می‌ريخت... و باز عاشورا آقا سيّدمحسن بود با آن موی سر و ريش سفيد و صورتی كه آن شب‌ها مثل قرص ماه می‌درخشيد. وقتی كه با آن قد بلند و هيبت چون كوه، پيشاپيش هيئت٬ با آن مردهای ميان‌سال و جا افتاده كه انگار آبروی محل بودند٬ راه می‌رفت و  بر سينه‌اش می‌زد

         امشبی را شه دين در حرمش مهمان است      مكن ای صبح طلوع

         عصــــــــــر فردا قدمش زير سم اسبان است      مكن ای صبح طلوع

   هنوز صدايش را می‌شنوم وقتی كه می‌خواند

         امشب شهادت‌نامه‌ی عشاق امضاء می‌شود         فردا زخون عاشقان اين دشت دريا می‌شود

   و تمام صورتش از اشك برق می‌زد.

     ... عاشورا بود و آن علم‌های بيست‌و‌سه و پنج تيغه كه وقتی به هم می‌رسيدند٬ خم می‌شدند و صدايی كه بلند می‌شد:

         سينه‌زنان شهداء السّلام   اجر شما با مصطفی السّلام

    خورشيد كه به ميانه‌ی آسمان می‌رسيد... صدای اذان كه بلند می‌شد... از اين زمان هراس داشتم... انگار چيزی ته دلم خالی می‌شد وقتی كه فريادشان را می‌شنيدم

        امـروز امام ما را       ای وای تشنه كشتند

        سلطان كربلا را       ای وای تشنه كشتند

    بزرگتر كه شدم اما٬ عاشورا...

***

    تمام دی‌شب و امروز را... در انتظار چشم‌هايشان...  

           آتش بزن ای شـــــــراره بر جانم        ای شعله‌ی بی‌امان بسوزانم

             اين تشنه مگر به خواب بيند آب       ما را نه به آب

                                                                               به عطش

                                                                                                درياب...***

 نام تو هم که يک لحظه از خاطرم نمی‌رود... يک لحظه حتی... حتی...

***

   می‌گويد:«يادته؟ دو سال پيش بود...عاشورا...چقدر هم اون روز سرد بود. صبح زود اومده بوديم زيارت عاشورا. همين چادرت بود که دادی من سر کنم...» بغض صدايش را حس می‌کنم که می‌گويم:« آره يادمه. گفتم بهت: بيا! اين چادر رو تازه خريدم٬ هنوز خودم سر نکردم. تو اوّل سرت کن که هم سيّدی هم تازه عروس٬ شايد برای منم اومد داشته باشه!» لبخند می‌زند:«... اون شب هم من برای اولين‌بار مسافر بودم٬ امشب هم باز مسافرم...» نگاهش را بر‌می‌گرداند که نبينم ــ ارثيه‌ی فاميلی! ــ؛ آهسته می‌گويد:«دلم برات تنگ ميشه... دلم برات خيلی تنگ ميشه اونجا...» بغلش می‌کنم... امشب مسافر است باز.

_________________________________________________________

*محمد عبدالحسينی / **عليرضا قزوه/*** اسماعيل امينی

/ 7 نظر / 36 بازدید
احمد

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله رب العلمین . دوست عزیز ! شما چقدر توهینهای روزنامه های اروپایی را ناشی از افکار مسیحیت می دانید ؟ آیا باید برای آزادی بیان و بطور کلی آزادی محدودیتی وجود داشته باشد ؟ اگر عمل اروپاییها در توهین به رسول الله صلی الله علیه و سلم از نظر شما نادرست است چه راهکاری را برای مقابله با آن مناسب می بینید . با تشکر .

mina

سفر... بازم سفر .... من دلمشديد هوای عاشورا کرده تسنيم .... دلم تنگ شده ....

marde deltang

گريه م گرفت وقتی نوشته ت رو خوندم...عاشورا...کودکی...حالا...دل ما اونروزا....حال ما اينروزا....

marde deltang

خوب اينجا مراسم گرفتيا....خوش بحالت...خوش به حالت...

marde deltang

ديروز داشتم فکر می کردم به خودم...به اينکه چقدر گناهکار شدم...چقدر دور شدم از ...چقدر...واسم دعا کن تسنيم...واسم دعا کن...