ياهو

...

          ابتـــــدای کربلا مدينه نيست٬ ابتدای کربلا غدير بود       

                                                               ابرهای خون‌فشان نينوا٬ اشک‌های حضرت امير بود

  نطفّه‌ی خلافت ار چه بسته شد٬ در سقيفه بيعتی شکسته شد

                                                           امت رسول دسته‌دسته شد٬ او سکوت کرد ــ ناگزير بود ــ

   بعد از آن فتوت هميشه سبز٬ برکت از حجاز و از عراق رفت

                                                        هرچه دانه کاشتند سنگ شد٬ پشت هر کوير صد کوير بود

    مصلحت ــ که نيزه‌ی خلافت است ــ از ابوذر اعتراض را گرفت

                                                       مکر و حيله حجر را شهيد کرد٬ بعد از آن بلال سر به زير بود

     بعد مکه و مدينه دام شد٬ کوفه صرف عيش و نوش شام شد

                                                           آفتاب سربلند سايه‌سوز٬ در حصـــــــــار نيزه‌ها اسير بود

    الامان ز شام٬ الامان ز شام! الامان ز درد و غربت امام

                                                            شام بی‌مروت غريب‌کش٬ کاش کوفه‌ی بهانه‌گير بود

    ــ«هان هبا شديد٬ هان هدر شديد! مردم مدينه بی‌پدر شديد»

                                                     ( اين صدای حسرت مدينه بود٬ اين صدای زخمی بشير بود)

  کربلا به اصل خود رسيدن است٬ هرچه می‌روم به خود نمی‌رسم

                                                   چشم تا به هم زدم چه دير شد٬ تا به خويش آمدم چه دير بود

***

     می‌خواهی بنويسی... دلت به درد می‌آيد... دلت به درد آمده خيلی وقت‌است... نوشته‌ايی و يارای گفتنت نيست که فکر می‌کنی ديگر برای چه...؟ چه اهميتی دارد ديگر؟... ديگر حتی نايی نمانده که دانه‌های اشکت را بشمری... سکوت کردن را بايد ياد بگيری دختر!... ياد که نه٬ بايد به ياد بياوری... بايد سکوت را دوباره به ياد بياوری... هزار باره به ياد بياوری... طوری که ديگر از يادت نرود... نرود... شايد آن وقت ديگر نپرسی از خودت که تاوان کدام گناه نکرده را می‌دهی که اينطور...

     هنوز که می‌توانی چشم بدوزی به آن چشم‌ها و التماس‌شان کنی... اشک را مزمزه کنی در توسل به آن لب‌ها که ترک‌هايشان تا قيام قيامت٬ آبرو از آب برده است... با زبانی که لال شده‌است اين روزها به تقديری که می‌کـِشدش به... و بخواهی٬ بخواهی٬ بخواهی... در اين شب‌ها که حرمتی عظيم دارند٬ آن‌طور که به خودت اجازه نمی‌دهی... از صاحبان‌شان خجالت می‌کشی که بگويی٬ اما باز... نگاه‌شان می‌کنی و به ياد می‌آوری ناتوانی و کوچکی دانه‌ايی شن را در برابر صحرا... گنگی لب‌هايت که پوشيده نيست بر ايشان...می‌خواهی... می‌خواهی که دست در سينه‌شان فروکنند و جرعه‌ايی از آن شراب... ذره‌ايی از آن اکسیر را... صدقه بدهند... التماس‌شان می‌کنی... و خدا می‌داند که چقدر...

(۱)

          می‌آيم از رهی که خطرها در او گم است             از هفت منزلی که سفرها در او گم است

          از لابه‌لای آتش و خون جمع کــــــــرده‌ام                اوراق مقتلی که خبـــــرها در او گم است

           دردی کشيـــــده‌ام که دلم داغدار اوست              داغی چشيده‌ام که جگرها در او گم است

         با تشنگان چشمه‌ی احلی مِن العسل              نوشم ز شربتی که شکرها در او گم است

         اين سرخی غروب که همرنگ آتش است              توفان کربلاست که سرها در او گم است

         هفتاد و دو ستاره غريبانه ســــــوختند                اين است آن شبی که سحرها در او گم است

باران نيزه بود و سر شهسوارها

                                     جز تشنگی نکرد علاج خمارها**                       ادامه دارد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*و ** از عليرضا قزوه . غزل دوم از مجموعه‌ی با کاروان نيزه ٬ شامل ۱۴ غزل عاشورايی است.

/ 7 نظر / 8 بازدید
marde deltang

اين شبا من رو دعا کن...دلم خيلی گرفته و اصلا حال خوشی ندارم...

marde deltang

فاتحه‌اي چو آمدي بر سر خسته‌اي بخوان لب بگشا که مي‌دهد لعل لبت به مرده جان آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و مي‌رود گو نفسي که روح را مي‌کنم از پي اش روان اي که طبيب خسته‌اي روي زبان من ببين کاين دم و دود سينه‌ام بار دل است بر زبان گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت همچو تبم نمي‌رود آتش مهر از استخوان حال دلم ز خال تو هست در آتشش وطن چشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان بازنشان حرارتم ز آب دو ديده و ببين نبض مرا که مي‌دهد هيچ ز زندگي نشان آن که مدام شيشه‌ام از پي عيش داده است شيشه‌ام از چه مي‌برد پيش طبيب هر زمان حافظ از آب زندگي شعر تو داد شربتم ترک طبيب کن بيا نسخه شربتم بخوان

mina

بازم حرفای آشنا.هميشه.... هميشه آشنا .... و من هنوز از خودم می پرسم ... نه. نمی پرسم. من حتی حق پرسيدن نمی دم به خودم ديگه. اجازه دارم؟ اجازه دارم بگم دلم تنگ شده؟ که دلتنگم؟ .... دارم؟

ریحون بنفش

من دوست دارم اين مجموعه رو خيلی... حالي به داغ تازه‌ي خود گريه مي‌كني تا مي رسي به مرقد عباس، يا فرات... ... پيشاني تمامي شان داغ سجده داشت آنان كه خيمه گاه مرا تير مي زدند اين مردمان غريبه نبودند، اي پدر ديروز در ركاب تو شمشير مي زدند ... ... هم روز و شب به گرد تو بودند سينه زن هم ماه و سال، بعد تو زنجير مي زدند ... در مشك تشنه، جرعه‌ي آبي هنوز هست اما به خيمه‌ها برسد با كدام دست؟ ... شد شعله هاي العطش تشنگان، بلند باران تيرآمد و بر چشم ها نشست ... ناگاه بانگ ساقي اول بلند شد پيمانه پر كنيد، هلا عاشقان مست ... و...

شاپرک تنهای یک ستاره

وبلایگ جالبی بود ازهمه چیز وهمه جا مطالب جالبی بود وپر محتوا ممنون امیدوارم موفق باشی ستاره اي به چشم من در آسمان هستيم..سيه شود بدون تو پناهگاه مستيم خدا شدي صدا شدي بهار با وفا شدي تويي که چون مقدسي حضور آشنا شدي