ياهو

تا سحر...

پناهم بده ماه پاييزي من!...

اين مثنوی يك شب پاييز شروع شده‌بود كه با صدای تو از خواب پريده‌بودم و به گريه‌ام انداخته‌بودی... ديشب با چشم‌های تو تمام شد... با چشم‌های تو... كه تمام نمی‌شوند.

چه كردی تو ای عشق ناديده با روح من؟

كه می‌جوشد آتش ز چشمان مجروح من    چه كرد آن سكوت غريبانه‌ات با دلم

                                                          چه رفت از نگاه تب‌آلوده‌ات تا دلم؟

من از سرزمين عطشناك تب آمدم

به دنبال آيينــــه همپای شب آمدم             هبوطی چنين بی‌سبب در خيالم نبود

                                                          كبــــــــــــــــوتر شدن آرزوی محالم نبود

سكوت آمد و روی خواب دلم بار شد

تمــــام زمين پشت پلك من آوار شد          بگو كيستی كاينچنين‌ت طلب می‌کنم

                                                         نه در آسمان، در زمين‌ت طلب می‌كنم

تو دريای آتـــــش كه در ناكجا ديدمت

نصيبم عطش شد ولی هرچه نوشيدمت    تو را پيش‌بينی نمی‌كردم... اما چرا

                                                         تو را اينچنين شعله‌كش ناشكيبا... چرا

بيا كور شد نطق من بس كه ناحق زدم

به ناحق دم از آيـــــــه‌های اناالحق زدم      بگو ای عطينــــاك كوثر در آيينه‌ات 

                                                        تراويده عطر الم نشرح از سينه‌ات

مگر مثنوی‌های چشم تو خوابم نكرد

غزل‌خنده‌های تو مست و خرابم نكرد؟      بگو كيستی كاينچنين‌ت طلب می‌كنم

                                                       نه در آسمان، در زمين‌ت طلب می‌كنم

 اگر بوسه‌های تو از جنس تب نيستند

پس اين حيــرت‌آوازها بر لبم چيستند؟     دليل نفس‌های بی تو حرامم شده! 

                                                        برای تو اينگونه بودن به نامم شده   

تو آن ماه بی‌تاب تابيــــــــده از روزنی

كه شب تا سحر در خيالم قدم می‌زنی

/ 10 نظر / 6 بازدید
پردیس

تو آن ماه بی‌تاب تابيــــــــده از روزنی كه شب تا سحر در خيالم قدم می‌زنی... . . . مرحبا داشت دختر... مثنوی که با چشمان تو تمام شود و ... برایم دعا کن... طاقت دوباره شکستن ندارم... ندارم...

مهم نيست !

شايد نتوان نگاهت را فهميد ولی ميشود آنرا احساس کرد ٬تلخ است اين نافرجامی بی سر و سامان .

مينا

چه کردی تو ای عشق نا ديديه با روح من ....

مرد مرده

جايی گفتم ... ستايش ها نشانه ی ادراکند ... پس خجولانه سکوت میکنم. کوتاه شد ... آنچه برايتان نوشتم را بارها پاک کردم ... ببخش که از خود نوشتم ... اما ... کوتاه شد. ... راستی شعر برای خودتان بود!؟ ... پس ... عطف به همان جمله ی اول ... که چیزی لایق گفتن ندارم. زندگی قافیه شعر من است شعر من وصف دلارایی تست در ازل شاید این سرنوشت من بود می سرایم به امیدی که تو خوانی ور نه آخرین مصرع من قافیه اش مردن بود (حمید مصدق) ممیزی

حميدرضا

در دير مغان آمديارم قدحی دردست/مست از می و ميخواران از نرگس مستش مست

يه نفر

فراق و وصل چه باشد .. رضای دوست طلب..... که حیف باشد از او غیر او تمنایی!

ghreza

سلام وبلاگ قشنگی داری موفق باشی

رضا

سلام آقا محسن. خيلی وقته ازت بی خبرم. بد جور دل تنگ روزهای دانشکده شدم