ياهو

ِانّی اُحامی اَبداً عَن دينی   وَالله اِن ‌َقطعتمـُوا يَمينی*

 آبروي آب...

(۹)

        در مشک تشنه٬ جرعه‌ی آبی هنوز هست               اما به خيمـــــــــه‌ها برسد با کدام دست؟

        برخاســــــــــت با تلاوت خون٬ بانگ يا اخا                وقتی« کنار درک تو٬ کوه از کمر شکست»

        تيری زدند و ساقی مستان زدست رفت                  سنگی زدند و کوزه‌ی لب‌تشنگان شکست

        شد شعله‌های العطـــش تشنگان٬ بلند                 باران تير آمد و بر چشــــــــــم‌ها نشست

        تا گوش دل شنيد٬ صدای «الست» دوست               سر شد «بلی»ی تشنه‌لبان ِمی ِ الست

        ناگاه بانگ ســــــــــــــــاقی ِ اول بلند شد                  پيمــــــانه پر کنيد٬ هلا! عاشقان ِ مست

باران ِ مَی گرفت و سبـــــــوها که پر شدند

در موج تشنگی٬ چه صدف‌ها که دُر شدند

(۱۰)

      باران مَی گرفته٬ به ساغر چه حاجت است؟           ديگر به آب زمزم و کوثر چه حاجت است؟

     آوازه‌ی شفــــــــاعت ما٬ رستخيز شد     در ما قيامتی‌است٬به محشر چه حاجت است؟

     کی اعتنا به نيزه و شمشيــــــــر می‌کنيم؟         ما کشته‌ی تواييم٬ به خنجر چه حاجت است؟

     بی‌سر دوباره می‌گذريم از پل صـــــــــــراط           تا ما برآن سَر ايم٬ به اين سر چه حاجت است؟

     بسيـــــــــــــــار آمدند و فـــراوان نيامدند              من لشکرم خداست٬ به لشکر چه حاجت است؟

     بنشين به پای منبر من٬ نوحه‌خوان٬ بخوان!         تا نيزه‌ها به پاست٬ به منبـــــر چه حاجت است؟

در خلوت نماز٬ چو تحت‌الحنک کنم

راز غدير گويم و شرح فدک کنم

(۱۱)

     از شرق نيزه٬ مهر درخشــــان برآمده است                وز حلق تشنه٬ سوره‌ی قرآن برآمده است

     موج تنـــــــــــور پيرزنی نيست اين خروش                  طوفانی از سماع شهيـــــدان برآمده است

     اين کاروان تشنـــــه ز هرجا گذشته‌است                    صد جويبار٬ چشمه‌ی حيوان برآمده ‌است

     باور نمی‌کنی اگر٬ از خيــــــــــزران بپرس!                    کآيات نــــــور٬ از لب و دندان برآمده است

     انگشت ما گواه شهــــــادت که روز مرگ                      انگشتری ز دست شهيدان برآمده است

     راه حجــــــــــــــــــاز می‌گذرد از دل عراق                      از دشت نيزه٬ خار مغيلان برآمده‌ است

شب چون رسيد٬ سر به بيابان گذاشتيم

                                   جان را کنار شام غريبــــــــــــــان گذاشتيم**                ادامه دارد   

       ***       

      ... بچه که بودم عاشورا برايم يادآور اسب‌ها و شترهايی بود که از ترس‌شان پشت چادر مادر پنهان می‌شدم و اشک‌هايی که با گريه‌های او بر صورت من هم جاری می‌شد؛... اما از ميان همه عباس را زودتر از بقيه‌ شناختم که زيبا بود٬ مثل ماه شب‌چهارده (مادر می‌گفت: اولين کلمه‌ايی که با آن زبان بازکردی ماه بود٬ وقتی که يک شب در آغوش من به آسمان نگاه کردی و ماه کامل را ديدی) ماه‌ی که در کنار نهر آب٬ تشنه شهيد شد؛ و چقدر آن شب‌ها صلوات می‌فرستادم شايد اين ماه به خوابم بيايد. آن روزها نوحه‌های عباس همه در بحر رجز بود و چشم‌هايت را اگر می‌بستی صدای سم‌ضربه‌های اسبش را می‌شنيدی٬ شعرها در صدای گوشخراش طبل‌های ياماها! گم نشده‌بود که هنوز که هنوز است همين يک بيت با آن ضرباهنگ ماندگارش دلم را ميلرزاند:

    ای اهل حرم مير علمدار نيامد       سقای حسين٬ سيد و سالار نيامد   علمدار نيامد علمدار نيامد

   بزرگتر که شدم...

***

   ... نه٬ انگار گذشت آن زمانی که می‌گفتند:«آن خشت بود٬ که پُر توان زد»٬ امروزه شکر خدا به لطف بالا رفتن سطح سواد و وسايل ارتباط جمعی و غيره و غيره به سادگی«لاف از سخن چو دُر توان زد»٬ اما من... بی‌جا کرده‌باشم که از عشق نبی و آل نبی(ص) لاف بزنم... کوچکتر از آنی هستم که چنين ادعايی بکنم و اگر بتوانم در همه‌ی عمر بی‌خاصيتم٬ ذره‌ايی به درک معرفت مقام‌شان توفيق پيدا کنم خدا را هزارهزار مرتبه شاکر می‌شوم... نه٬ حاشا که هيچ‌کس نياز به کلمات من داشته‌باشد٬ چه برسد به اينکه بگويم وجود مقدس آل الله...(خدا همه‌ی ما را حفظ کند از...)

   زبانم گنگ است و قصد نوشتن و گفتن هم ندارم٬ اما اگر گفتم که «ساحت نبی...» به اين خاطر بود که عميقآ اعتقاد دارم که اين‌ها فتنه‌هايی زودگذر است که مانند خس و خاشاک روی آب می‌آيد و می‌رود٬ همواره بوده ـــ و امروز به يمن گسترش ارتباطات است که همه‌مان خبردار می‌شويم ــ وگرنه کی شود دريا به پوز سگ نجس؟ . البته که اين از من و شما سلب مسئوليت نمی‌کند( و من هم به فراخور توانم لابد جای ديگری عکس‌العمل نشان داده‌ام و لزومی به نوشتن در اينجا نمی‌ديدم )اما در نهايت خداوند نگهدار ناموسش است٬ همانطور که رسول را از نگرانی در مورد قرآن باز می‌دارد.

   ... اما اگر از عاشورا می‌نويسم برای تنبّه خودم است. برای اين که سالی يک‌بار لااقل به ياد بياورم که لحظه‌لحظه‌ی زندگی و مرگ (اگر نامش را مرگ بگذاريم) امام سوم من راه و رسم از زمين به آسمان رسيدن است؛ اگر پيامبر آيات آسمان را به زمين می‌آورد٬ حسين آيينه‌ی به آسمان رساندن زمين است... من به کسی کاری ندارم٬ اما خودم را می‌گويم که تا راه و رسم ائمه معصوم را نشناسم نمی‌توانم به درک رسول برسم و حسين گنجينه‌ی تمام‌نمای مسلمانی من است... برايم همين افتخار بس است که مذهبم شيعه آل‌رسول باشد(و اگر بد شيعه‌ايی هستم به من برمی‌گردد)٬ بدون ادعای عشق‌شان که بسيار گزاف است.

       اگر از عاشورا نوشتم برای اين بوده که اينجا را جايی برای درد دل کردن با خودم می‌بينم (خانه‌ايی که قرار بود امن باشد و...) من از درد خودم می‌نويسم و کسی مجبور به خواندنش نيست... و آنجا که زبانم بسته مانده‌است٬ ابايی ندارم از اينکه از نوشته‌های ديگران کپی برداری! کنم. نجوشيدن! بهتر است از...

    اگر از عاشورا نوشتم برای آن است که سال‌هاست در اين ايام به درد خودم گريه‌می‌کنم...

                     چشم کوران آن خسارت را بديد                گوش کرّان اين حکايت را شنيد

                     خفته بوده‌استيد تا اکنون شما؟               که کنــــــــــــون جامه دريديد از عزا

                     پس عزا بر خود کنيد ای خفتگان          زانکه بد مرگی است اين خواب ِ گران

                    روح سلطـــانی ز زندانی بجست               جامه چون درّيم و چون خاييم دست؟

                    چونکه ايشان خسرو دين بوده‌اند               وقت شادی شد چو بگسستند بند

                    دور مُلک است و گه ِ شاهنشهی                گر تو يک ذره از ايشـــــــــــان آگهی  

                    ور نه‌ايی آگـــــــه٬ برو بر خود  گری!                 زانکه در انکار نقل و محشـــــــری

                    بر دل و دين خرابت نوحه کن!            چون نمی‌بيند جز اين خاک کهن...***

    به درد خودم ...

***

   نگفتن‌م بهتر باشد شايد که... در اين زمانه‌ی بی‌ های و هوی لال‌پرست...چگونه شرح دهم... چگونه رقص کند...هنوز زنده‌ام و ... و الی آخر!!! 

  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 * رجزی که حضرت عباس بعد از قطع شدن دست راستش  خواند: قسم به خدا اگر دست راست مرا هم قطع کنيد٬ تا ابد حامی دينم خواهم بود..

  ** عليرضا قزوه . *** مثنوی/ دفتر ششم

/ 4 نظر / 6 بازدید
سید محمد

يا ابا عبداللهُ انی اتقرب الی الله و الی رسوله و الی امير المومنين و الی فاطمه و الی الحسن و اليک، بموالاتک و بالبرائه ممن اسس اساس ذلک ...

ye nafar

ساقي فتاد، باده نگون شد، شكست جام!

mina

دلم برای محرم تنگ شده. هر روزی هم که می گذره بيشتر تنگ می شه. اين روزا دعام کن. می شه؟

يا اباالفضل ....